„mi. Do nich należy również żelazo, chociaż przypadkiem znalazło się w pierwszej grupie dziesięciu pierwiastków — dzięki temu, że niezbędność jego bardzo wcześnie stwierdził E. Gris (1844). Żelazo wchodziło w skład najdawniejszych pożywek Sachsa i Knopa w kulturach wodnych i było traktowane na równi z innymi niezbędnymi pierwiastkami.
Problem mikroelementów wyłaniał się stopniowo i został zrozumiany dopiero w początkach XX w., kiedy P. Maze (1915) stwierdził przypadkiem niezbędność boru. A wszystko zaczęło się od tego, że w jego doświadczeniach woda wodociągowa działała lepiej niż destylowana. Wprowadzając do pożywki różne pierwiastki, trafił na bor, który w bardzo małym stężeniu (4 mgl) stymulował wzrost roślin. Wprawdzie już A. Wittenstein i F. Apoiger (1857) wykryli ten pierwiastek w roślinach i można wyliczyć około dziesięciu innych prac z drugiej połowy XIX w., stwierdzających występowanie boru u różnych gatunków roślin, lecz nikt nie wiedział, że jest on pierwiastkiem niezbędnym.
Spostrzeżenie, którego dokonał Maze, wzbudziło zainteresowanie wielu badaczy. Bor istotnie okazał się pierwiastkiem koniecznym dla wyższych roślin, zwłaszcza dla motylkowatych, buraka, kapusty, słonecznika, tytoniu i pomidorów.“(10)